Ορθοδοξία: Εβραϊκή και ξένη προς τον ελληνισμό θρησκεία;





Aπό την εισήγηση του π. Αρτεµίου, ιεροµονάχου της Ι. Μονής του Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους :

…Μέσα στην Ελληνορθόδοξη Παράδοσή µας ζει και αναπνέει τόσο η Πίστη µας όσο και ο Ελληνικός Πολιτισµός σε µια ευλογηµένη σύζευξη, που µε τη χάρι και την πρόνοια του Θεού και µε πολλούς κόπους και θυσίες η Εκκλησία µας επέτυχε. Χρειάστηκε να χυθούν πολλά αίµατα Μαρτύρων, πολλοί ιδρώτες Πατέρων και πολλά δάκρυα Μοναχών, για να εισέλθουµε οι νεοέλληνες µε γαλήνη αλλά και µε ευθύνη στον κόπο τους, και να ζούµε χωρίς ουσιαστικές συγκρούσεις το γεφύρωµα των δύο αντιθέτων εν πολλοίς κόσµων, Χριστιανισµού και Ελληνισµού. Έπρεπε όµως να αποβληθεί πρώτιστα το παγανιστικό στοιχείο του Ελληνισµού, για να συνδεθεί η βαθύτερη ουσία του µε την Ορθόδοξη Πίστη.

Στις ηµέρες µας αυτή η µακραίωνη και µεγαλειώδης σύνθεση αρχίζει να αµφισβητείται από τους λεγόµενους Ολυµπιστές ή Ελλαδιστές, οι οποίοι πιστεύουν, ότι η Ορθοδοξία εξάλειψε και κατέστρεψε ουσιαστικά τον κλασσικό Ελληνισµό επιβάλλοντας τα δικά της δόγµατα. Βέβαια και στο παρελθόν αµφισβητήθηκε η παραπάνω ενότητα (Ιουλιανός, Πλήθων κ.ά), όµως τώρα οι αντιρρήσεις έχουν πάρει χαρακτήρα πανελλαδικό, δεδοµένου ότι κυκλοφορούν δεκάδες περιοδικά των Ολυµπιστών και προπαγανδίζουν την διάζευξη Ελληνισµού και Ορθοδοξίας.

Ο Ελλαδισµός ή Ολυµπισµός είναι ένα νεοειδωλολατρικό κίνηµα, που εντάσσεται στην προσπάθεια του γενικού κινήµατος της Νέας Εποχής να αναβιώσει τις αυτόχθονες παγανιστικές θρησκείες σε όλο τον κόσµο. Επαγγέλλεται την επιστροφή στο αρχαίο Δωδεκάθεο, προς το παρόν απορρίπτει την Παλαιά Διαθήκη και ήδη άρχισε να αµφισβητεί και την Καινή Διαθήκη.

Απώτερος σκοπός τους είναι η διάσπαση της ενότητας Ελληνισµού και Χριστιανισµού, η ένταξη των Ελλήνων στη γενική προοπτική του Οικουµενισµού, της Παγκοσµιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγµάτων, βάσει των αρχών της Νέας Εποχής. Αυτή λοιπόν η προπαγάνδα έχει προς το παρόν κύριο στόχο την Παλαιά Διαθήκη και εν γένει την Αγία Γραφή. Στις ηµέρες µας η συνεχής και αδιάλλακτη αυτή πολεµική έλαβε τη µορφή της προσπάθειας καταργήσεως του µαθήµατος των θρησκευτικών στα σχολεία και της αντικαταστάσεώς του µε τη θρησκειολογία. Προβάλλεται η θέση να µη διδάσκονται οι Έλληνες βιβλικά πρόσωπα και γεγονότα, που δεν τους αφορούν και που εν τέλει διαβρώνουν, κατ’ αυτούς, τις τρυφερές ψυχές των νέων Ελλήνων. Πρόσφατα χαρακτηρίστηκε η διδασκαλία της Αγίας Γραφής «έγκληµα κατ’ εξακολούθησιν, νόθευση της ελληνικής συνείδησης και αποπροσανατολισµός του λαού στο σύνολο του». (1)

Σκοπός λοιπόν της παρούσης οµιλίας είναι να εστιάσουµε το φακό της ερεύνης µας στο πρώτο στόχαστρο των Ολυµπιστών, την Παλαιά Διαθήκη. Θα αναφέρουµε κατ’ αρχάς τη σηµασία της Μεταφράσεως των Ο΄ και κατόπιν θα την εξετάσουµε σαν ιστορικό και ηθικό κείµενο, εντοπίζοντας το ενδιαφέρον µας κυρίως στην αλληγορία. Έτσι θα διαπιστώσουµε ως Έλληνες και ως Ορθόδοξοι, αν και κατά πόσον η Παλαιά Διαθήκη έχει θέση µέσα στην παράδοσή µας, άρα και στην παιδεία µας.


Μετάφραση των Ο΄: Αυτό που σήµερα εµείς οι Έλληνες ονοµάζουµε Παλαιά Διαθήκη, αποτελείται από 49 βιβλία, 39 πρωτοκανονικά και 10 δευτεροκανονικά, και αναφέρει κατ’ αρχάς τη δηµιουργία του κόσµου και του ανθρώπου, την πτώση του, τις πρώτες γενεαλογίες, τα πρώτα γεγονότα του ανθρωπίνου γένους, (κατακλυσµός, πύργος της Βαβέλ, κ.ά.), και κατόπιν περιγράφει διεξοδικά την ιστορία του ισραηλιτικού λαού δια µέσου των αιώνων µέχρι την έλευσι του Χριστού, µε όλες τις ηθικές και αλληγορικές αναφορές.

Δεν γράφτηκε µόνο σε µία εποχή. Αρχίζει να γράφεται περίπου το 1500 π.Χ. µε την Πεντάτευχο του Μωυσή και τελειώνει περίπου το 130 π.Χ. µε τις νίκες των Μακκαβαίων. Τα πλείστα ήσαν γραµµένα στα Εβραϊκά και κάποια τελευταία στα Ελληνικά, µετά τους αλεξανδρινούς χρόνους. Τα αρχαία Εβραϊκά ήσαν γραµµένα σε συµφωνική γραφή και προφανώς λόγω της δυσκαµψίας τους (π.χ. το ΛΓΣ µπορούσε να σηµαίνει ΛΟΓΟΣ, ΛΑΓΟΣ ή ΛΙΓΟΣ) ήσαν απρόσιτα, κατανοητά µόνο στο Ιερατείο, στους γραµµατείς ή στους ερµηνευτές. (2) Έργο θείας προνοίας ήταν να βρεθή ο Έλληνας βασιλεύς Πτολεµαίος ο Β΄ ο Φιλάδελφος (285- 246 π.Χ.), τρίτος ηγέτης της νεοπαγούς Αλεξανδρείας, άνθρωπος σοφός και συνετός, µε πολλή φιλοµάθεια, στον οποίο κατ’ έξοχήν εκπληρώθηκε το αίτηµα του Σωκράτη και του Πλάτωνα στην «Πολιτεία», να γίνουν οι άρχοντες σοφοί και οι σοφοί άρχοντες. Ο Πτολεµαίος απαιτούσε από τους φιλοµαθείς ερευνητές και λογίους, που συναθροίστηκαν στην αυλή του, να βρίσκουν παλαιά βιβλία θρησκευτικού, φιλοσοφικού, ιστορικού, ποιητικού ή επιστηµονικού περιεχοµένου και να τα αντιγράφουν ή να τα µεταφράζουν στα Ελληνικά. (3)

Από τότε µε κέντρο την Αλεξάνδρεια πολλά δυσπρόσιτα και άγνωστα κείµενα ήρθαν στο φως της ελληνικής παιδείας. Τότε παρουσιάστηκε και η ανάγκη µεταφράσεως της Παλαιάς Διαθήκης, η γνωστή ως µετάφραση των Ο΄ (των Εβδοµήκοντα). Σύµφωνα λοιπόν µε κάποια παράδοση(4), ο Πτολεµαίος ο Β΄, κατά προτροπή του διευθυντού της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης (πιθανώς του Δηµητρίου του Φαληρέα) και του Ανδρέου του Αριστέα, έστειλε πρεσβεία µε δώρα στον τότε Αρχιερέα των Ιεροσολύµων Ελεάζαρο, µε σκοπό να στείλει αντίγραφο της εβραϊκής νοµοθεσίας και άνδρες σοφούς, ικανούς να τη µεταφράσουν στα ελληνικά. Πρόθυµα λοιπόν ο Ιουδαίος Αρχιερεύς έστειλε 72 σοφούς και ελληνοµαθείς Εβραίους στην Αλεξάνδρεια, οι οποίοι µετέφρασαν στα Ελληνικά αρχικά την Πεντάτευχο µε πολλή πιστότητα, ακρίβεια, σαφήνεια και οµοιογένεια, και κατόπιν και τα άλλα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, αντιγράφοντάς τα από το πρωτότυπο εβραϊκό άστικτο κείµενο στην τότε δηµώδη ελληνική, χωρίς βέβαια να λείπουν και κάποιες εβραϊκές λέξεις. Τα µεταφρασµένα αυτά κείµενα έγιναν ευπρόσδεκτα από τους Ιουδαίους της Αλεξανδρείας και χρησιµοποιήθηκαν στην κοινότητά τους και στη συναγωγή. Συγχρόνως τα ιερά αυτά βιβλία προκάλεσαν τον θαυµασµό του Πτολεµαίου(5). Το µεταφραστικό τούτο έργο συνεχίστηκε και αργότερα µε τα υπόλοιπα κείµενα. Κάποιοι άλλοι ερευνητές θεωρούν, ότι επί Πτολεµαίου του Β΄ οι τότε ελληνιστές Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας επεδίωξαν τη µετάφραση στον Φάρο της Αλεξανδρείας, η οποία έγινε πλήρως αποδεκτή από τους Αλεξανδρινούς Ιουδαίους(6).




Φίλων, κάθε χρόνο οι Εβραίοι της Αλεξανδρείας εόρταζαν πανηγυρικά το γεγονός στη νήσο του Φάρου(7).


Έµελλε όµως να µισήσουν οι ίδιοι οι Εβραίοι την Μετάφραση των Ο΄, να γίνη η εορτή αυτή αφορµή πένθους και νηστείας και η εορτή να ονοµαστή «αποφράς ηµέρα». Γιατί; Διότι όταν τα ιερά αυτά κείµενα και οι προφητείες επαληθεύτηκαν στο πρόσωπο του Κυρίου µας Ιησού Χριστού και η Μετάφραση των Ο΄ έγινε βίβλος των Χριστιανών, δια της οποίας µεταδόθηκε το Ευαγγέλιο του Χριστού στα πέρατα του κόσµου, οι Έλληνες, οι Ιουδαίοι και οι εξ Ελληνιστών Ιουδαίοι άρχισαν να βαπτίζονται και να πιστεύουν στον Κύριο µας και χάθηκε πλέον το κύρος και η αυθεντία των Εβραίων(8).

Από τον β΄ πλέον αιώνα άρχισαν οι δυσπιστίες των Εβραίων προς τους Ο΄ και έγιναν προσπάθειες νέων ελληνικών µεταφράσεων, του Ακύλα, του Συµµάχου και του Θεοδοτίωνος(9). Και επειδή το εβραϊκό πρωτότυπο χάθηκε, από τον ζ΄ ως τον ι΄ µ.Χ. αιώνα δηµιουργήθηκε το λεγόµενο µασοριτικό κείµενο από Ιουδαίους της Παλαιστίνης και της βαβυλωνιακής διασποράς, όπου µπήκαν φωνήεντα και συστηµατοποιήθηκε η παραδεδοµένη κριτική εργασία, η οποία ολοκληρώθηκε τον ιδ΄αιώνα. Στην προσπάθεια αυτή αγνοήθηκε τελείως η Μετάφραση των Ο΄, αλλοιώθηκαν κάποια χριστολογικά χωρία και µέχρι σήµερα παρουσιάζονται πολλά και ανυπέρβλητα µεταφραστικά λάθη(10).

Όλα τα παραπάνω αναφέρθηκαν, για να γίνη αντιληπτό, ότι µετά την Ανάσταση του Χριστού τα ίδια τα όπλα των Εβραίων εστράφησαν εναντίον τους. Έχασαν οι Εβραίοι τον πολύτιµο θησαυρό της Παλαιάς Διαθήκης και όπως ο Σταυρός, έτσι και η Μετάφραση των Ο΄ έγινε δώρο δικό µας, δώρο του Τριαδικού Θεού προς τους Έλληνες και προς όλους εν γένει τους Χριστιανούς.

Ας αναφερθεί ένα παράδειγµα, για να γίνη πιο αντιληπτό το ανωτέρω. Όταν ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει την Προφητεία του Ησαΐα: «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν και καλέσουσι το όνοµα αυτού Εµµανουήλ»(11) (χωρίο που καθώς λέγεται αναγράφεται αυτούσιο και στα χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης), τη δανείζεται από τη Μετάφραση των Εβδοµήκοντα; Ενώ η Μασόρα λέγει «Ιδού η νεάνις». Σήµερα, αν δεν υπήρχε η ελληνική µετάφραση, θα µας κατηγορούσαν οι Εβραίοι, ότι εµείς οι Έλληνες Χριστιανοί τροποποιούµε τις προφητείες κατά το δοκούν. Επειδή όµως υπάρχει η µετάφραση, γραµµένη από τους ίδιους 250 περίπου χρόνια προ Χριστού, αποστοµώνονται. Να η αξία, η σαφήνεια και η ακρίβεια της ελληνικής γλώσσας. Συνεπώς η µετάφραση των Εβδοµήκοντα, απορριπτέα από τους φανατικούς Εβραίους, έγινε καθαρά ελληνικό κείµενο.

Όσοι λοιπόν πολεµούν την Παλαιά Διαθήκη, δηλαδή την Μετάφραση των Ο΄, ουσιαστικά πολεµούν τον ίδιο τον Χριστιανισµό στη ρίζα του, το ίδιο το Ευαγγέλιο, την Καινή Διαθήκη και εξυπηρετούν τα συµφέροντα των Εβραίων, που από τινος και εφεξής µίσησαν το εξελληνισµένο αυτό ιερό κείµενο. Συνεπώς και οι Ολυµπιστές, οι Δωδεκαθεϊστές και οι όµοιοί τους Νεοεποχίτες, πολεµώντας τόσο λυσσαλέα την Παλαιά Διαθήκη, πολεµούν την ίδια την Ορθοδοξία στη βάση της και προωθούν εκόντες-άκοντες τα σχέδια της Παγκοσµιοποίησης και του Διεθνούς Σιωνισµού, έστω κι αν εξωτερικά υποκρίνονται τους αντισηµίτες.

Πολλοί Εκκλησιαστικοί Συγγραφείς και Πατέρες τίµησαν την εξελληνισµένη Παλαιά Διαθήκη, όπως ο Ωριγένης, ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο Θεόδωρος Μοψουεστίας, ο άγιος Ειρηναίος, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύµων, καθώς και ο άγιος Χρυσόστοµος, ο οποίος τονίζει την αξιοπιστία της, ενώ θεωρεί τις µετά Χριστόν µεταφράσεις ύποπτες, στις οποίες οι Ιουδαίοι επίτηδες συσκιάζουν τις προφητείες(12).

Επίσης από την ιστορία γνωρίζουµε, ότι το κύρος και την αυθεντία της Παλαιάς Διαθήκης το αµφισβήτησαν και οι Γνωστικοί και οι Μανιχαίοι και οι Ναζιστές (οι λεγόµενοι Γερµανοί Χριστιανοί)(13) και από όλους αυτούς οι Νεοεποχίτες έχουν δανειστεί πολλές δοξασίες(14). Άραγε είναι τυχαίο;

Εκ παραλλήλου, ο Έλληνας ήταν πάντοτε ανοιχτός και αφοµοιωτικός σε κάθε τι καλό, εξ ου και ο θαυµασµός του Πτολεµαίου. Στο ίδιο κέντρο πολιτισµού, στην Αλεξάνδρεια, την ίδια εποχή περίπου µε τη Μετάφραση των Ο΄, από τον σοφό Αιγύπτιο Ιερέα Μανέθωνα µεταφράζονται από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά στα ελληνικά τα λεγόµενα Ερµητικά Κείµενα, κείµενα µε µονοθεϊστικά στοιχεία (Ποιµάνδρης). Γιατί αυτά τα κείµενα θεωρούνται από τους Ολυµπιστές δικό µας απόκτηµα, καθαρά ελληνικό, ενώ παραθεωρούνται και υποτιµώνται τα βιβλικά κείµενα; Πάντοτε ο Έλληνας δεν αφοµοίωνε τα καλά στοιχεία από οπουδήποτε;


Ας αναφερθή και εδώ µια βασική ιστορική µαρτυρία. Το θέµα της ιερογλυφικής γραφής, ότι τάχα «διαβαζόταν», ήταν ένα παιχνίδι των Αιγυπτίων ιερέων της Ελληνιστικής Περιόδου µε πολλή σοβαροφάνεια, για να υποτιµήσουν την ήδη υπάρχουσα βιβλική και αρχαιοελληνική γραµµατεία. Στην ουσία τα κείµενα τους ήσαν αντιγραφές της Βίβλου και των Ελληνικών συγγραµάτων µε πολλή φαντασία. Αυτό µας βεβαιώνουν και αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, αυτό αποδεικνύει και η σύγχρονη επιστήµη(15). Το να ανάγονται λοιπόν τα Ερµητικά Κείµενα στα 9000 χρόνια π.Χ., όπως ισχυρίζονται πολλοί Ολυµπιστές, για να θεωρήσουν τον Μωυσή αντιγραφέα των Ερµητικών Κειµένων, είναι προφανής απάτη και ανεπιστηµονική πλάνη(16). Ας αναφερθή επίσης, ότι τα Ερµητικά Κείµενα στη σηµερινή τους µορφή ανάγονται τουλάχιστον στην αρχή του δευτέρου µ.Χ. αιώνα, δηλαδή µετά τη συγγραφή του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου(17). Αυτά από επιστηµονική δεοντολογία . . .

Παραποµπές:

1. Συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, εν: περ. «Δαυλός», τ. 246, Ιούνιος (2002), σελ. 15976-15984.

2. Παν. Μπρατσιώτου, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, Αθήναι (1975), σελ. 523-532.

3. Μαργαρίτου Δήµιτσα, Ιστορία της Αλεξανδρείας, Αθήνα (1995)2, σελ. 321-328, 560-563.

4. Πρόκειται για τη γνωστή ψευδεπίγραφη επιστολή του Αριστέα προς τον Φιλοκράτη. Την παράδοση αυτή δέχονται µεταγενέστεροι Ιουδαίοι συγγραφείς (Φίλων, Ιώσηπος), καθώς και Χριστιανοί (Ιουστίνος, Ειρηναίος, Κλήµης Αλεξανδρεύς, Κύριλλος Ιεροσολύµων, Κύριλλος Αλεξανδρείας, Ιωάννης ο Χρυσόστοµος). Βλ. σχ. Παν. Μπρατσιώτου, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, Αθήναι (1975), σελ. 549-553. | 5. Ένθ’ ανωτ., σελ. 550. | 6. Ένθ’ ανωτ., σελ. 552. | 7. Ένθ’ ανωτ. | 8. Ένθ’ ανωτ., σελ. 559- 562. | 9. Ένθ’ ανωτ., σελ. 583-587. 10. Ένθ’ ανωτ., σελ. 533-546. 11. Ησ. 7, 14. 12. Ένθ’ ανωτ., σελ.562- 563. |

13. Νικ. Βασιλειάδη, Η Παλαιά Διαθήκη στην Ορθόδοξον Εκκλησίαν, Αθήνα (2002), σελ. 21-23.

14. Μεταξύ των οµάδων των νεοεποχιτών υπάρχει σέκτα που ονοµάζεται «νεογνωστικοί». Είναι βέβαια γνωστό, ότι όλες αυτές οι οµάδες κατέχονται από το πνεύµα του δυαλισµού των ανατολικών θρησκειών και αιρέσεων. Θα πρέπει, επίσης, να σηµειωθή ότι και ο γνωστός Σαµαέλ Αούν Βεόρ, γνωστός νεοεποχίτης µε αρκετά βιβλία, αναφέρεται στα λάθη του Χίτλερ και του Ναζισµού και γιατί δεν µπόρεσε ―ενώ θάπρεπε― να επικρατήση. Υπονοεί στο µέλλον, σε µια νεώτερη προσπάθεια Παγκοσµιοποίησης, να προσεχθούν να µη ξαναγίνουν

15. Βλ. σχετικά: Κωνσταντίνου Σιαµάκη, Το Αλφάβητο, Θεσσαλονίκη (1988), σελ. 71-80. Δειγµατοληπτικά, ας αναφέρουµε ένα απόσπασµα: «(Οι Αιγύπτιοι ισχυρίζονταν) ότι ανάµεσα στον πρώτο βασιλιά τους θεό Ήλιο και στον Μ. Αλέξανδρο, µεσολάβησαν 23.000 έτη».

16. Μιχ. Καλόπουλου, Βιβλική Θρησκεία. Το µεγάλο ψέµα, στη σκιά του γίγαντα Ελληνισµού, 8η έκδοση, Θεσσαλονίκη (1995)1, σελ. 8 και 10-11.

17. Βλ. µητροπολίτου Περγάµου Ιωάννου Ζηζιούλα, Ελληνισµός και Χριστιανισµός. Η συνάντηση των δύο κόσµων, εν: Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, εκδ. «Εκδοτική Αθηνών», τ. 6, Αθήνα (1976), σελ. 537.

http://katohika.gr/gn-blog/orthodoksia-evraiki-kai-kseni-pros-ton-ellinismo-thriskeia/3/

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Anonymous ενάντιον Ελληνικής Κυβέρνησης ΒΙΝΤΕΟ

Τρίχες που μεγαλώνουν εσωτερικά: Τι να κάνετε - Αντιμετώπιση(video)